Hij raakte tijdens de reddingsoperatie vermist — maar toen zorgde een alarmerende ontdekking in zijn kamp ervoor dat alles veranderde

De politie zette het kamp af. Oliver werd van het bord met vermiste personen naar de lijst met verdachten verplaatst. De onderzoekers fotografeerden elk voorwerp. Dat Oliver spullen had gevonden die afkomstig waren van onopgeloste verdwijningen en dit nooit had gemeld, was al verontrustend genoeg, maar het bericht onder de foto van Mia maakte het nog erger. Niemand sprak uit wat ze dachten, maar de zorgvuldig aangebrachte labels zorgden ervoor dat de opvangplaats nog verontrustender aanvoelde dan welke gewone verlaten kampeerplaats dan ook ooit zou kunnen zijn.

Tom bekeek de foto. Hij was afgedrukt op gewoon papier. Mia stond glimlachend naast een wandelbord. Achter haar werd een houten bord gedeeltelijk aan het zicht onttrokken door takken. Tom herkende het van Mia’s openbare post op sociale media van twee weken eerder. Oliver had de foto niet genomen. De woorden eronder hadden nog steeds een uitleg nodig.

Een hulpsheriff vond veldnotitieboekjes in een afgesloten metalen kist. Op elke pagina stond een datum. Bij elk voorwerp stond een aantekening met de locatie, het weer, de coördinaten en of Oliver contact had opgenomen met de autoriteiten. Bij veel ervan zaten kopieën van brieven die naar de kantoren van de sheriff waren gestuurd. Op een aantal daarvan was geen antwoord gekomen. Lena sloeg het meest recente notitieboekje open. De laatste pagina’s gingen over Mia. Oliver had geschreven dat hij haar vermoedelijke route door Harrow Cut had gevolgd. Op de laatste regel, gedateerd op de dag dat hij verdween, had hij toegevoegd: „Ze leeft nog. Ik heb haar horen fluiten.”