Een kat bleef maar natte dollarbiljetten mee naar huis nemen, waarna de eigenaar besloot de kat te volgen…

De volgende middag gaf de GPS-app op Richards telefoon een signaal. Max was weer in beweging. Richard trok zijn laarzen aan en stapte de mistige lucht in, terwijl hij zijn ogen strak gericht hield op het blauwe puntje op zijn scherm. De route voerde hem ver voorbij de grens van zijn eigen terrein, kronkelend diep een stuk overwoekerd, vergeten bos in dat tussen de lokale landbouwgrond en de snelweg lag.

Richard volgde het signaal te voet, baande zich een weg door natte doornstruiken en stak modderige greppels over. De tocht was veel langer dan hij ooit had verwacht dat een huiskat zou afleggen. Het blauwe puntje kwam uiteindelijk tot stilstand bij een verroeste, betonnen afwateringsbuis die diep onder een snelwegtalud begraven lag. Rond de opening van de buis hadden zich plassen stilstaand regenwater verzameld, omringd door dichtbegroeid onkruid.

Toen Richard de boomgrens naderde vanwaar hij uitkijk had op de duiker, zag hij plotseling een glinstering van papier in de modder. Vlak buiten de opening van de buis lagen twee losse, natte bankbiljetten die eruit waren gedreven – precies het soort ‘speeltjes’ waar Max steeds op stuitte. Nog voordat Richard dichterbij kon komen, klonken er boven hem zware voetstappen op het grind.