Grotonderzoekers vinden een huis diep in een grot — en dan horen ze iets van binnen

“Dat betekent iemand met tuberculose,” zei Mara. Ethan keek van de tablet naar het huisje. “Bedoel je dat er hier mensen woonden terwijl ze ziek waren?” Mara sloeg de aantekeningen bij de oude illustratie open. De tekening toonde een huis dat vroeger door patiënten werd gebruikt, en de aantekeningen legden uit waarom het er stond. In 1842 had een arts genaamd John Croghan zestien tuberculosepatiënten naar Mammoth Cave gebracht. Hij geloofde dat de constante temperatuur en de lucht in de grot hen zouden kunnen helpen herstellen, nu de gebruikelijke behandelingen hadden gefaald. Mara las het twee keer door.

De patiënten waren niet gekomen om op verkenning te gaan. Ze hadden gehoopt te overleven. Slavenarbeiders hadden twee stenen huisjes en acht kleinere houten hutten gebouwd om hen ondergronds onderdak te bieden. Mara keek naar het tweede gebouw. Ze had de twee bewaard gebleven stenen huisjes aangezien voor mijnwerkerswoningen, maar het waren de overblijfselen van een experimenteel ziekenhuis. ‘Helemaal hier beneden?’ vroeg Ethan. Mara knikte. ‘Sommigen van hen bleven maandenlang.’ Ze stelde zich voor hoe patiënten met lampen tussen de gebouwen heen en weer liepen, in het vertrouwen op de belofte van een arts dat de lucht hen sterker zou maken.

Toen viel haar oog op een andere kop in de aantekeningen. De behandeling had maar een paar maanden geduurd. Mara scrolde naar beneden en vroeg zich af wat ertoe had geleid dat de behandeling was beëindigd.