Wonder boven wonder had haar instinct gelijk. Toen haar koplampen de duisternis van de industriewijk doorbraken, zag ze een bekend, torenhoog silhouet staan, precies aan het begin van het steegje bij het verlaten pakhuis. Max stond te wachten. Op het moment dat haar auto tot stilstand kwam, sprong de enorme Duitse dog naar voren en rende hij wild rond de voorbumper in de felle lichtstraal van haar koplampen.
Chloe zette de auto met een ruk in de parkeerstand, gooide haar deur open en rende de ijskoude regen in om hem naar binnen te loodsen. Maar Max had andere plannen. Voordat ze zijn halsband kon grijpen, sprong hij naar voren en klemde zijn kaken stevig vast in de zware denim van haar spijkerbroek.
Chloe hapte naar adem; een golf van angst doorboorde haar borstkas toen ze dacht dat hij haar aanviel. Maar hij beet niet hard genoeg om de huid te doorboren. Hij leunde achterover en trok met enorme, wanhopige kracht, in een poging haar de duisternis in te slepen. Toen ze besefte dat hij haar smeekte om hem te volgen, hield Chloe op met zich te verzetten, en Max liet onmiddellijk los en sprintte dieper het steegje in.