In plaats van rechtstreeks naar huis te rijden, stuurde Chloe de auto naar de plaatselijke dierenkliniek, wetende dat Max onmiddellijk medische hulp nodig had. Het personeel slaakte een kreet van verbazing toen Chloe de magere, met modder bedekte reus door de wachtkamer leidde; ze herkenden onmiddellijk de hond die ze twee jaar eerder hadden helpen zoeken. Dr. Lindsay bracht hen haastig naar een onderzoekskamer en begon meteen met een warm, therapeutisch bad.
Terwijl de lagen straatvuil en zwart vet door de afvoer spoelden, kwam daaronder eindelijk de prachtige, gladde gestroomde vacht van Max tevoorschijn. Afgezien van het feit dat hij ernstig ondergewicht had, verklaarde Lindsay hem opmerkelijk gezond. Om hem te helpen ontspannen, gaf het personeel van de kliniek Max een mandje met zacht kauwspeelgoed.
Tot Chloe’s verbazing negeerde hij de tennisballen en touwen en richtte hij zijn aandacht volledig op een piepklein pluche puppy’tje. Hij hield het voorzichtig vast in zijn enorme kaken en weigerde het los te laten terwijl ze hem in een warme fleecedeken wikkelden. Chloe nam hem uiteindelijk mee terug naar haar rustige huis in de buitenwijk, terwijl ze haar schone, kwetsbare reus in haar armen wiegde en geloofde dat de nachtmerrie helemaal voorbij was.