Die eerste avond thuis overlaadde Chloe Max met liefde en zette ze zijn enorme orthopedische bed klaar. Maar toen de avond viel, veranderde het gedrag van de vriendelijke reus volledig. In plaats van te slapen liep hij stijfjes heen en weer bij de achterdeur, terwijl hij het miniatuurpuppy-knuffeltje overal mee naartoe droeg. Hij raakte zijn dure avondeten niet aan; hij snuffelde alleen maar aan de kom voordat hij intens in de pikdonkere tuin staarde met ogen vol vreemde, stille angst.
Binnen een week begon er een verontrustend gerucht door de buurt te circuleren. Op het buurtforum plaatsten bewoners verontrust berichten over een grote, stille schaduw die tussen middernacht en zonsopgang door de achtertuinen sluipte. Sommigen beweerden dat het een gevaarlijk zwerfroofdier was – een poema of een verdwaalde wolf – dat zich met angstaanjagende snelheid door het struikgewas bewoog.
De paniek escaleerde zo snel dat de vereniging van huiseigenaren neonwaarschuwingen op elke brievenbus plakte, waarin bewoners werd geadviseerd hun huisdieren na zonsondergang strikt binnenshuis te houden. Chloe las de waarschuwingen met een huivering en hield Max steviger vast terwijl hij bij het raam zat en obsessief aan zijn kleine knuffeltje likte. Gelukkig was Max veilig binnen.