De volgende middag weerklonk er een harde klop door het huis. Chloe deed de deur open en zag twee lokale dierencontroleurs op haar veranda staan, met een grimmige blik. „Mevrouw, we voeren een zoekactie uit in het bos achter uw terrein,” legde de leidinggevende uit, terwijl hij zijn aantekeningen controleerde. “Onze nachtzichtcamera’s hebben rond 02.00 uur een enorm, donker silhouet vastgelegd dat over uw achterhek glipte en diep het bos in trok. We denken dat het misschien uw hond is.”
Chloe slikte hard en probeerde haar paniek te verbergen. „Hij moet nog wennen aan het leven binnenshuis na twee jaar op straat,” zei ze verdedigend. De medewerker knikte begripvol maar streng. „Dat begrijpen we, maar u moet hem binnen houden. We weten nog steeds niet zeker of er daadwerkelijk een toproofdier op de loer ligt in het struikgewas. Als uw enorme hond in het kruisvuur van onze volgvallen terechtkomt, zal dat geen prettig gezicht zijn.” Chloe voelde haar maag samentrekken toen ze zich realiseerde wat er op het spel stond.