Doodsbang voor Max’ veiligheid blokkeerde Chloe onmiddellijk het hondenluik, barricadeerde het met een zware houten kist en vergrendelde alle raamgrendels in het huis. Ze hield zichzelf voor dat Max gewoon nog niet gewend was om binnen te zijn, en dat dit middernachtelijke ronddwalen slechts een fase was in zijn aanpassingsperiode. Maar die nacht werd haar theorie aan diggelen geslagen.
Op het moment dat Max besefte dat zijn vluchtroute volledig was afgesneden, verdween zijn kalme houding als sneeuw voor de zon. Hij raakte ongelooflijk geïrriteerd en liep als een gekooid beest heen en weer langs de randen van de kamer. Hij begon te janken met een rauwe, wanhopige intensiteit, terwijl zijn lange, zware klauwen meedogenloos aan het kozijn van de voordeur krabden en diepe sporen in het hout achterlieten.
Het verwoede, ritmische gekrab maakte Chloe elk uur weer wakker en vulde het stille huis met een kwellende spanning. Max handelde niet uit agressie; hij zag eruit als een gevangen reus die smeekte om iemand buiten te redden. Verontrust en diep geschrokken door zijn plotselinge psychologische ommezwaai, besefte Chloe dat ze professionele hulp nodig had.