Dr. Lindsay kwam de volgende ochtend langs en voerde ter plekke op de vloer van Chloe’s woonkamer een grondige beoordeling uit. Ze controleerde Max’ vitale functies, schijn met een lampje in zijn ogen en bekeek zijn gespannen houding. “Fysiek is hij in perfecte gezondheid, Chloe,” zei Lindsay, terwijl ze verbaasd haar hoofd schudde terwijl Max strak naar de gesloten deur bleef staren.
“Zijn stress komt niet voort uit een medisch probleem of gewone verlatingsangst. Het is een doelgerichte dwang. Het is bijna alsof hij een taak heeft die hij niet mag uitvoeren.” Lindsay stelde een licht kalmeringsmiddel voor om Max te helpen ontspannen, maar het medicijn leek nauwelijks invloed te hebben op de vastberadenheid van de reusachtige hond.
Hij bleef bij het raam staan, zijn grote spieren trilden, terwijl hij toekeek hoe de lucht donkerder werd toen zware, onheilspellende wolken vanaf de kust binnenrolden. De sfeer in het huis werd verstikkend gespannen. De buurt was in hoogste staat van paraatheid, de dierenbescherming patrouilleerde en buiten broeide een historische zomerstorm, die alles dreigde te verwoesten.