Een Duitse herder zakte in elkaar in een kinderziekenhuis terwijl hij een plastic zak vasthield. Toen de verpleegster de zak opende, belde ze onmiddellijk 112!

De hond ging zitten, zwaar hijgend, zijn amberkleurige ogen strak op Nora gericht met een onmiskenbare vastberadenheid. Nora keek van de hond naar de tas. „Oké,” fluisterde ze. „Eens kijken wat je hier hebt meegebracht.” Ze rolde de bovenkant van de tas open en gooide de inhoud op haar bureau.

De inhoud van een basisschoolrugzak kwam tevoorschijn: een doos kleurpotloden, een halflege waterfles, een enkele roze want en een plastic schoolpasje. Nora raapte het pasje op. Op de foto stond een lachend meisje van zeven met donkere krullen. Emma Carter. Groep 2.

Nora voelde een steek in haar maag. Ze pakte de telefoon op haar bureau en belde de lokale meldkamer. „Meldkamer, dit is dr. Vance van de spoedeisende hulp van Pinewood. Er is zojuist een Duitse herder onze hal binnengelopen, mank lopend, met een schoolpasje van een kind op naam van Emma Carter. Ik denk dat er in deze storm een kind vermist is.“ De stem van de centralist klonk door de zware ruis heen. „Begrepen, dr. Vance. De noodlijnen zitten vol en de 4x4’s van de provincie zijn momenteel bezig met een busongeluk op Route 4. We sturen nu een eenheid naar het ziekenhuis, maar de verwachte aankomsttijd is minimaal veertig minuten.“