Een Duitse herder zakte in elkaar in een kinderziekenhuis terwijl hij een plastic zak vasthield. Toen de verpleegster de zak opende, belde ze onmiddellijk 112!

Nora hielp de hond op het verstevigde zijplatform. Het dier hurkte laag bij de grond en richtte zijn snuit doelbewust op het onverharde bospad dat vanaf de hoofdweg het dichte dennenbos in liep. Nora startte de motor, schakelde de winterbanden in en reed rechtstreeks de verblindende sneeuw in.

De rit was een nachtmerrie door het slechte zicht en de bijtende kou. Nora hield de fiets laag en reed langzaam, terwijl ze zich liet leiden door de zwakke lichtstraal van haar koplamp. Telkens wanneer ze bij een splitsing in het overwoekerde bospad kwam, leunde de hond subtiel naar links of rechts, waardoor hij haar dieper de wildernis in leidde.

Na drie slopende mijlen werd het bos iets dunner. Op een kleine open plek stond een vervallen, met sneeuw bedekte jachthut. Uit de stenen schoorsteen krulde een dunne rookpluim omhoog en voor de hut stond een kleine, verroeste pick-up geparkeerd. Nora zette de motor uit. De plotselinge stilte was oorverdovend. De hond sprong van het platform en trippelde geruisloos naar de houten veranda van de hut. Nora pakte haar dokterstas en volgde hem.