Ze vertelde hem dat ze een afspraak bij de tandarts had. Hij had geen reden om daar aan te twijfelen. Ze was twee uur weg. Toen ze terugkwam, zette ze zonder dat iemand erom vroeg thee, ging tegenover hem zitten en vroeg hoe zijn dag was geweest. Hij vertelde over zijn werk. Zij luisterde. Rex keek vanuit de andere kant van de kamer met zijn gebruikelijke geconcentreerde aandacht naar haar, en op een gegeven moment stond hij op en drukte zijn neus even tegen de voorkant van haar jas, nog voordat ze die had uitgedaan.
“Hij is geobsedeerd door je,” zei George. “Ik weet het,” zei ze, en keek even naar de hond met een uitdrukking die George niet helemaal kon benoemen. Het was geen amusement, maar iets rustigers. Ze hing haar jas op en veranderde van onderwerp, en George liet haar begaan. Die avond keken ze samen televisie op de bank met Rex aan hun voeten, en het voelde bijna als een normale dag. Hij hield zichzelf voor dat alles waarschijnlijk in orde was. Hij werd het beu om zichzelf dat te vertellen.