George begon echter op een manier op te letten die hij zich voorheen niet had toegestaan. Hij snuffelde niet in haar spullen, niets van dat alles, maar hield haar in de gaten. Hij merkte dingen op.
Ze kwam op een dinsdag laat thuis en zei dat ze na het werk nog een boodschap moest doen. Op donderdag zat ze veertig minuten in de auto voordat ze naar binnen kwam, en toen ze dat deed, had haar gezicht de beheerste uitdrukking van iemand die hard haar best deed om normaal te zijn. Ze sliep slecht. Dat kon hij zien aan de manier waarop ze te bewust stil lag, aan de bijzondere stilte die geen rust was.
Rex was buiten hun slaapkamerdeur gaan slapen, wat hij voorheen niet deed, en George trof hen daar soms aan in de vroege uurtjes wanneer hij opstond — Zoe zat met haar rug tegen de muur, de hond naast haar, haar hand op zijn rug. Ze zei dan dat ze weer niet kon slapen, maar dat de aanwezigheid van de hond rustgevend was.