De gouden schaduw
De groep dolfijnen vertraagde en zweefde vlakbij een enorme muur van hersenkoraal. Sheryl paste haar drijfvermogen aan en zweefde moeiteloos in de milde stroming. Ze keek naar de schatdragende dolfijn die om zijn metgezellen heen draaide. Van dichtbij leek het voorwerp licht gebogen, zich vastklampend aan de rand van de vin terwijl het water er tegen duwde. Het was ongelooflijk helder en gedroeg zich als een spiegel voor de zonnestralen die door het water dansten.
Sheryls gedachten draaiden rond van mogelijkheden. Als het een stuk piratengoud was, hoe had de dolfijn het dan gevonden? Misschien had het schepsel een zandheuvel bij een oud wrak aangeraakt, of misschien was het artefact door een recente storm losgekomen. Dolfijnen waren beruchte nieuwsgierige dieren, bekend om het oppikken van voorwerpen die hun aandacht trokken. Het was logisch dat een glimmend, waardevol relikwie er een zou aantrekken.
Ze keek even omhoog om er zeker van te zijn dat ze nog steeds op één lijn stond met de schaduw van haar boot. De kapitein deed geweldig werk door de dolfijnen op een veilige, respectvolle afstand te volgen. Sheryl keek weer naar beneden, haar opwinding bouwde zich op. Ze voelde zich als een ontdekkingsreiziger die op het punt stond een historische ontdekking te doen. Het gouden voorwerp leek geheimen te fluisteren van oude zeelieden, zeeslagen en vergeten rijkdommen..