Een speelse metgezel
De dolfijn leek Sheryls vaste blik op te merken. Hij maakte zich los van de rest van de groep en zwom in een wijde, elegante cirkel om haar heen. Sheryl hield haar adem in, volledig in de ban. Het gouden object was nu nog maar een paar meter van haar verwijderd. Het zag er perfect metaalachtig uit. Ze kon zich bijna de oude Spaanse tekens voorstellen die op het oppervlak waren gestempeld.
Ze haalde langzaam diep adem door haar ademautomaat en probeerde haar hartslag te kalmeren. Dit was het soort moment waar elke duiker van droomde. Het ging niet alleen om de geldwaarde van het goud; het was de pure spanning van het mysterie. De dolfijn klikte vrolijk en liet een klein spoor van zilveren belletjes los die langs Sheryls masker zweefden en het tafereel nog magischer maakten.
Het artefact bleef stevig tegen de vin van de dolfijn geklemd, de weerstand van het water trotserend. Sheryl vroeg zich af of het metaal meer een soort folie was die zich op de een of andere manier een beetje rond de vin had gevormd en het op zijn plaats hield. Het zag er stevig uit, een vast onderdeel van de speelse uitrusting van het dier. Ze hield haar ogen gericht op de briljante gele kleur, wachtend op een kans om hem nog beter te bekijken.