De politiecommissaris gaf opdracht tot een grondige controle van de vloerplanken en muren, in de veronderstelling dat er een verborgen architectonische list was. De agenten tikten met hun tactische zaklampen op de stenen oppervlakken en luisterden aandachtig of het geluid veranderde. Gedurende enkele minuten leverde de zoektocht niets anders op dan massief, galmend steen.
Toen stapte een agent die in de achterste hoek van de kamer liep op een specifiek deel van de betonnen vloer. In plaats van een scherpe klik produceerde zijn laars een doffe, holle klap. Hij knielde neer en veegde een laag losse aarde en mest weg die haastig over de grond was uitgestrooid.
Verborgen onder het vuil lag een zware ijzeren ring die gelijk lag met het beton. De agent greep de ring vast en trok er met alle kracht aan. Een zwaar, verborgen luik zwaaide omhoog en onthulde een steile betonnen trap die rechtstreeks in de pikdonkere diepte onder het gebouw afdaalde. Een koude tocht waaide omhoog vanuit de opening en bracht de kenmerkende, zoete geur van een totaal andere omgeving met zich mee.