Dale kwam nog voor zonsopgang aan bij het terrein van de county en zag dat zijn assistent bij de ingang stond te wachten met een zaklamp in zijn hand. De ketting van het hek was netjes doorgesneden en het grijze zeil dat over Danny’s sedan lag, was half op de grond gesleept. Rondom het slot van de kofferbak zaten verse krassen, waardoor het glanzende metaal onder de vervaagde groene verf zichtbaar was. Naast het achterwiel lag een koevoet. „Hebben ze hem open gekregen?” vroeg Dale.
"Nee, meneer. Het slot hield stand." De hulpsheriff wees naar de weg. "Er is net na zonsopgang een grote pick-up weggereden. Ik kon de kleur niet goed zien, maar ik zag de achterwielen. Dubbele banden aan beide kanten." Dale liep langzaam om de sedan heen en bekeek het beschadigde slot. Wie er ook had ingebroken, was niet op de auto zelf uit geweest. Ze waren rechtstreeks naar de kofferbak gegaan, blijkbaar wanhopig op zoek naar wat erin lag. Hij liep terug naar zijn truck en haalde de oude dossiermap van zijn vader tevoorschijn. Buiten de poort waren op het zachte grind nog een reeks verse bandensporen te zien.
Dale hurkte naast hen neer en vouwde vervolgens de zwart-witfoto open van de sporen die zijn vader in 1971 had ontdekt. Hij hield de twee afbeeldingen naast elkaar. De patronen waren niet identiek, maar de brede, dubbele afdrukken waren onmiskenbaar. „Vijfenvijftig jaar,“ mompelde hij. „En er is nog steeds iemand die niet wil dat die kofferbak wordt geopend.“ Dale stond op en keek richting de snelweg. Er was maar één persoon in Pruitt die had geprobeerd de auto te laten vernietigen.