De volgende ochtend om tien uur had Dale een huiszoekingsbevel. Tess Romero, een rechercheur van het staatscriminalistisch laboratorium, onderzocht de oude rode pick-up in de schuur. De dubbele achterwielen zaten onder het stof en de bumper was bedekt met roest. Daaronder vond ze sporen van lichtgroene verf. Op het terrein van de county vergeleek Tess de monsters met de verf die uit de deuk in Danny’s sedan was gehaald.
Uit de resultaten bleek dat de kenmerken overeenkwamen, wat erop wees dat er verf van het ene voertuig op het andere was overgedragen. „Dat is genoeg om het verband te versterken,” zei ze tegen Dale. Hij keek naar de afgesloten kofferbak van de sedan en vroeg zich af wat Danny daarin had achtergelaten. Voordat ze verder konden gaan, ging zijn telefoon.
De griffier van de provincie bracht slecht nieuws: de advocaat van Lyle had een spoedbevel van de rechtbank weten te verkrijgen dat het openen van de kofferbak verbood, met het argument dat de inhoud ervan mogelijk eigendom was van de familie Hargrove, omdat de vermiste loonlijst afkomstig was uit hun fabriek. Dale klemde zijn kaken op elkaar. Zelfs na vijfenvijftig jaar bleef de waarheid net buiten bereik. De hoorzitting was gepland voor negen uur de volgende ochtend.