Door de droogte loopt een meer leeg en komt een auto tevoorschijn die sinds 1971 vermist was – waarna de sheriff de kofferbak opent

De rechtszaal zat al vol toen Dale de volgende ochtend arriveerde. Het nieuws over de zitting had zich door heel Pruitt verspreid en had voormalige fabrieksarbeiders, nieuwsgierige inwoners en mensen aangetrokken die waren opgegroeid met de naam Danny Price in verband met een oud schandaal. June zat op de eerste rij in haar lavendelkleurige vest, met het gedeukte koekjesblik op haar schoot. Earl en Lonnie zaten direct achter haar. De advocaat van Lyle stond voor de rechter en betoogde dat de koffer verzegeld moest blijven. 

De vermiste loonlijst was afkomstig van de Hargrove-zagerij, zo hield hij vol, en alles wat uit het voertuig werd teruggevonden, zou privébezit van de familie kunnen zijn. Het openen ervan zonder dat de eigendomskwestie was opgelost, zo stelde hij, zou de rechten van zijn cliënt in gevaar kunnen brengen. De rechter luisterde geduldig, waarna ze haar bril afzette. „Meneer Hargrove, als dat geld aan uw familie toebehoort, wilt u toch zeker weten of het er nog in zit?“ De advocaat aarzelde, maar de rechter had haar besluit al genomen. De kofferbak zou die middag op het terrein van de county worden geopend, onder toezicht van de sheriff en het staatscriminalistisch laboratorium, waarbij elke stap zou worden vastgelegd. 

Toen de rechtszaal leeg begon te lopen, liep Lyle naar June toe. Hij leunde zwaar op zijn wandelstok en sprak zachtjes. „Je had moeten trouwen, June. Wat ze ook in die koffer vinden, het zal je die jaren niet teruggeven.” June keek hem zonder te aarzelen aan. „Misschien niet,“ antwoordde ze. „Maar het zou Danny eindelijk zijn naam terug kunnen geven.“ Ze stond op, het koekjesblik stevig vastgeklemd, en liep langs hem heen. Voor het eerst in decennia zag ze er niet langer bang uit.