Door de droogte loopt een meer leeg en komt een auto tevoorschijn die sinds 1971 vermist was – waarna de sheriff de kofferbak opent

Om twee uur had zich een menigte verzameld buiten het hekwerk rondom het terrein van de county. Dale had geregeld dat de kofferbak in het volle zicht van het team van het staatscriminalistisch laboratorium zou worden geopend, terwijl camera’s elke stap vastlegden. Na de poging tot inbraak van de vorige ochtend nam niemand nog risico’s. Tess Romero begon met het fotograferen van het verroeste slot vanuit verschillende hoeken. Ze legde de krassen vast die de koevoet had achtergelaten en zette vervolgens een accuboormachine tegen het sleutelgat. 

Dale stond naast haar, met één hand op het deksel van de kofferbak, en keek toe hoe het boortje langzaam tegen het verroeste metaal draaide. June stond vlak achter hem, met Earl en Lonnie aan weerszijden van haar. Haar vingers waren stevig om het handvat van het koekjesblik geklemd. Ze had vijfenvijftig jaar op antwoorden gewacht, en nu zouden de komende minuten haar eindelijk uitsluitsel kunnen geven. Aan de overkant van de tuin stond Lyle Hargrove apart van de anderen, leunend op zijn wandelstok. 

De boor gierde, gleed weg en beet zich opnieuw in het slot vast. Roest viel in roodachtige vlokken op de bumper. „We zijn er bijna,” zei Tess. June greep Lonnie bij de arm. Geen van beiden zei iets. Toen klonk er een scherpe, broze knal uit het mechanisme. Tess trok de boor terug en knikte naar Dale. Hij legde beide handen onder de rand van het kofferdeksel. Na vijfenvijftig jaar stond het geheim van Danny Price eindelijk op het punt om aan het licht te komen.