Door de droogte loopt een meer leeg en komt een auto tevoorschijn die sinds 1971 vermist was – waarna de sheriff de kofferbak opent

Dale tilde het kofferdeksel langzaam op, in de verwachting modder, stilstaand water of wat er ook maar over was van een leven dat onder het stuwmeer was achtergelaten, te vinden. De binnenkant was vochtig, maar in het midden lag een grijze canvas tas, waarvan de inhoud werd beschermd door lagen strak afgesloten materiaal. Een klein messing hangslot hield de opening nog steeds gesloten. Tess fotografeerde de kofferbak voordat ze de tas voorzichtig eruit haalde.

Ze bekeek de stiksels, legde het slot vast en sneed vervolgens het canvas langs een naad open om te voorkomen dat er iets binnenin beschadigd zou raken. De menigte drong dichter naar het hek toe toen ze het opende. Binnenin lagen strak gebundelde stapels bankbiljetten, elk nog steeds verpakt in de papieren bandjes die in 1971 werden gebruikt. Tess telde het geld twee keer voordat ze opkeek. „Achtduizend vierhonderd dollar. Elke dollar is aanwezig.“ June zakte neer op een klapstoel in de buurt en bedekte haar mond met beide handen. 

Earl staarde vol ongeloof naar de tas. „Hij heeft het nooit gestolen,” fluisterde hij. Naast de canvas tas lag nog een zakje van tafelzeil. Dale opende het voorzichtig en vond een dikke envelop, waarvan de randen vergeeld maar intact waren. Op de voorkant stond het bekende handschrift van Danny. Aan sergeant Bell, Oklahoma Highway Patrol. Dale draaide de envelop om. De verzegeling was nog intact. Aan de andere kant van de binnenplaats greep Lyle zijn wandelstok zo stevig vast dat zijn knokkels wit werden. „Maak die brief niet open, Dale,” riep hij. De sheriff keek hem aan en schoof toen zijn duim onder de flap.