De brief was gedateerd op vrijdag 11 juni 1971. Terwijl Tess er een foto van maakte, las Dale hoe Lyle bijna twee jaar lang niet-bestaande werknemers op de loonlijst van de zagerij had gezet en hun loon in eigen zak had gestoken. Danny had de grootboeken gekopieerd en was van plan het bewijsmateriaal aan sergeant Bell te overhandigen. De brief eindigde als volgt: Mocht er iets met mij gebeuren, zeg dan alsjeblieft tegen June dat ik probeerde het juiste te doen. Ik wilde dat we een leven zouden hebben waar we trots op konden zijn.
June begon te huilen. Earl liet zijn hoofd zakken, terwijl Lonnie naar het teruggevonden geld staarde. Aan de overkant van de tuin was Lyle bleek geworden. Een uur later bekende hij. Hij had met de rode pick-up Danny’s sedan geramd bij de helling naar het stuwmeer. Danny was ontsnapt voordat Lyle de auto de helling af en het water in duwde. Het geld zat er nog steeds in, maar Lyle vond dat het de prijs waard was. Zolang de loonlijst verborgen bleef en Danny nooit terugkwam, dacht hij dat zijn geheim begraven zou blijven.
Terwijl Danny naar de snelweg rende, leunde Lyle uit zijn pick-up en riep: „Je kunt maar beter uit de buurt van Oklahoma blijven! Als je ooit terugkomt, is jouw vriendin de volgende! Ik zal haar laten boeten voor alles wat jij hebt gedaan!“ Danny keek doodsbang achterom en rende toen verder. „Hij wist waartoe mijn familie in staat was,“ gaf Lyle toe. „Ik had geen idee dat hij die brief in de kofferbak had achtergelaten. Ik dacht dat als Danny weg zou blijven, niemand ooit zou ontdekken wat ik had gedaan.“