Dale bleef nog lang in zijn kantoor zitten nadat de anderen al naar huis waren gegaan. Danny’s brief lag open naast de ansichtkaart uit Arizona, en voor het eerst leken de twee bewijsstukken hetzelfde verhaal te vertellen. Een bange jongeman was naar het westen gevlucht en had de enige vrouw van wie hij ooit had gehouden achtergelaten, omdat hij dacht dat zijn terugkeer haar leven zou verwoesten. Om acht uur de volgende ochtend begon Dale in openbare registers naar Daniel Price te zoeken. De naam kwam in verschillende staten voor, maar de meeste vermeldingen hadden betrekking op andere mannen. Toen vond hij een vermelding uit een klein woestijnstadje in het zuiden van Arizona.
Daniel Price, geboren in 1949, had veertig jaar bij een plaatselijke ijzerhandel gewerkt en er was geen huwelijksakte van hem gevonden. De leeftijd klopte, en het stadje lag vlak bij de plaats van herkomst van de ansichtkaart. Dale vond een oud arbeidsdossier waarin Oklahoma als Daniels geboorteplaats werd vermeld, wat hem nog een reden gaf om aan te nemen dat hij de juiste man had gevonden. Hij zocht een telefoonnummer op en belde. De telefoon ging zes keer over voordat een bejaarde stem voorzichtig opnam. „Hallo?“ „Meneer Price, mijn naam is Dale Whitaker. Ik ben de sheriff in Pruitt, Oklahoma. We hebben uw auto gevonden. We hebben ook de loonlijst gevonden. En we hebben uw brief aan sergeant Bell gevonden.“
Er viel een stilte aan de andere kant van de lijn. Dale vroeg zich af of de verbinding was verbroken, maar toen hoorde hij een trillende ademhaling. „Gaat het goed met June?” vroeg Danny. Dale wierp een blik op de ansichtkaart die op zijn bureau lag. „Ze leeft nog, meneer Price. Ze is nu vijfenzeventig.” Er volgde weer een stilte. „Ik heb gehoord dat ze getrouwd is,” fluisterde Danny. „In 1974 kwam er een brief. Daarin stond dat ze verder was gegaan met haar leven. Ik dacht dat het het beste was om haar met rust te laten.” Dale kreeg een brok in zijn keel. „Ze is nooit getrouwd, Danny. Al die jaren heeft ze op de waarheid gewacht.”