Donderdagochtend stond het plein voor het gerechtsgebouw vol met mensen. Voormalige fabrieksarbeiders stonden naast hun volwassen kinderen en kleinkinderen, terwijl anderen zich gewoon hadden verzameld omdat ze eindelijk de waarheid hadden vernomen over een verdwijning die Pruitt al vijfenvijftig jaar achtervolgde. Dale beklom de trappen van het gerechtsgebouw met Danny’s brief en een kopie van de teruggevonden loonlijsten in zijn handen. June stond een trede onder hem, haar handen gevouwen voor haar lavendelkleurige vest.
Dale las de brief hardop voor, inclusief de namen van de niet-bestaande arbeiders en de bedragen die waren gestolen van de mannen die hun hele leven op de zagerij hadden gewerkt. Niemand onderbrak hem. Toen hij klaar was, bleef het enkele seconden stil op het plein, voordat er een zacht gemompel door de menigte ging. Die middag stemde de provinciale commissie ervoor om Danny’s dossier te corrigeren en zijn naam officieel te zuiveren. Het teruggevonden geld werd in een fonds gestort voor de families van wie het loon was gestolen, terwijl onderzoekers zich inspanden om degenen te identificeren die nog recht hadden op een vergoeding.
De officier van justitie begon ook te onderzoeken welke aanklachten tegen Lyle nog juridisch konden worden vervolgd. Vrijdag was de naam Hargrove al van de herdenkingsmuur van de bibliotheek verwijderd. Later die middag trof June Dale aan naast zijn pick-up. Ze droeg het oude koekjesblik onder haar arm, en de gouden ring zat nog steeds om haar vinger. „Er is iets wat ik graag zou willen dat je voor me doet, sheriff,” zei ze. Dale sloot het portier van de pick-up. „Wat dan ook, June.” Ze keek in de richting van het stuwmeer. „Breng Danny naar huis. Laat me hem nog een keer zien.”