Door de droogte loopt een meer leeg en komt een auto tevoorschijn die sinds 1971 vermist was – waarna de sheriff de kofferbak opent

De volgende ochtend om negen uur had de helft van Pruitt zich verzameld langs de oever van rode klei die uitkijkt over het Cedar Fork-stuwmeer. Het nieuws had zich snel verspreid, en mensen die waren opgegroeid met verhalen over Danny Price stonden nu te popelen om de auto te zien die al vijfenvijftig jaar onder hun meer begraven had gelegen. Een sleepwagen van de provincie reed achteruit de oude helling af, terwijl het waarschuwingsgeluid over de blootliggende vlakte weerklonk.

Dale leidde de kabel naar de auto toen hij een kleine vrouw opmerkte die langzaam over de gebarsten modder liep. Ze droeg een lavendelkleurig vest en zwarte kerk schoenen, en ze negeerde de nieuwsgierige blikken die zich naar haar richtten. Op haar vijfenzeventigste bewoog June Ellis zich voorzichtig, maar ze stopte pas toen ze de voorruit had bereikt. Toen knielde ze neer en tuurde door het glas naar het kleine koperen hartje dat aan het contactslot hing. Haar duim streek over de gouden verlovingsring die Danny haar had gegeven voordat hij verdween.

"Ik heb hem die gegeven," fluisterde ze. "In de week dat hij me ten huwelijk vroeg." Haar vingers streelden de gouden ring die ze nog steeds droeg. "Al vijfenvijftig jaar lang vertel ik dit stadje dat hij niet is weggelopen." Voordat Dale kon antwoorden, klonk er een stem vanaf de oever. "Sheriff! Ik betaal er graag voor om dat wrak rechtstreeks naar de schrootpers te laten slepen!“ Lyle Hargrove, eenentachtig jaar oud, stond naast zijn truck, zijn wandelstok stevig vastgeklemd. „Haal dat schroot vandaag nog uit ons meer.“ Dale draaide zich naar hem toe. „Het is nu bewijsmateriaal, Lyle.“