Dale draaide zich weer naar de sleepwagen en gaf de chauffeur een teken om te beginnen. De lier kraakte terwijl de kabel strakker kwam te staan, maar de auto weigerde te bewegen. Enkele seconden lang gebeurde er niets. Toen brak de modder onder het chassis los met een diep zuigend geluid, en begon de lichtgroene sedan uit de bodem van het meer omhoog te komen. Grijs water stroomde door de naden van de deuren en spoelde decennia aan slib mee naar de gebarsten grond.
Er ging een gemompel door de menigte toen het voertuig volledig tevoorschijn kwam. Het witte dak, de ronde koplampen en de chromen bumpers kwamen overeen met de foto die Dales vader boven zijn bureau had hangen. June stond vlakbij met haar handen gevouwen. Dale liep naar de achterkant en hurkte naast de bumper neer. Iets aan het voertuig trok zijn aandacht.
Het metaal was naar binnen gedrukt, waardoor er in het midden een brede, platte deuk was ontstaan. Twee lange krassen sneden door de roest heen en minuscule stukjes donkerrode verf kleefden aan het beschadigde oppervlak. Hij liet een gehandschoende vinger langs de krassen glijden. „Er is iets groots tegen deze auto aangereden,” zei hij. "Iets met een rode bumper." Toen hij opstond, zag hij dat Lyle Hargrove naar zijn pick-up liep. Dale keek hem na.