Door de droogte loopt een meer leeg en komt een auto tevoorschijn die sinds 1971 vermist was – waarna de sheriff de kofferbak opent

Dale liep naar het bestuurdersportier en trok aan de klink. Die bood aanvankelijk weerstand, maar nadat hij zijn voeten stevig had neergezet en nogmaals had getrokken, brak de afdichting met een kreun. Een stroom muf meerwater stroomde op de grond, met de geur van modder en roest. Hij deed een stap achteruit, wachtte tot het water was weggelopen en leunde naar binnen. De bestuurdersstoel was helemaal naar achteren geschoven langs de metalen rails. Dale fronste zijn wenkbrauwen. De auto was klein en het stuur stond ongewoon ver van de pedalen. 

June kwam dichterbij en gluurde door de open deuropening. „Danny was vijf voet zes,” zei ze. „Hij klaagde altijd dat deze stoel voor een reus was gemaakt. Hij moest hem altijd naar voren schuiven voordat hij ging rijden.” Dale keek haar aan, en vervolgens naar de lege stoel. ‘Er zat iemand die langer was toen de auto voor het laatst werd verplaatst.’ Hij bekeek de stuurkolom en de smalle opening waar het bestuurdersraam gedeeltelijk was opengebleven. De versnellingspook stond nog steeds in neutraal, precies zoals Earl had gemeld. 

"Degene die hem heeft verplaatst, heeft er misschien helemaal niet mee gereden," vervolgde Dale. "Ze kunnen hem in neutraal hebben gezet, via dat raam naar buiten zijn geklommen en een ander voertuig hebben gebruikt om hem voort te duwen. De bandensporen in het dossier van mijn vader zouden kunnen verklaren hoe." Hij leunde verder naar binnen en bekeek het contactslot. Er hing nog maar één sleutel aan de sleutelring, naast het koperen hartje. Dale ging weer rechtop staan en keek naar de achterkant van de sedan. „Waar is de sleutel van de kofferbak?“ June staarde hem aan. Niemand had een antwoord. Dale maakte een aantekening om te controleren of Danny een reservesleutel bij zich had gehad, maar voorlopig bleef de afgesloten kofferbak een onbeantwoord raadsel.