Earl was de passagierszijde aan het inspecteren toen hij opmerkte dat het handschoenenkastje iets scheef in het frame zat. Hij drukte met zijn duim op het kleine metalen knopje, en het deurtje klapte met een droge klik open. Binnenin lag een dun laagje stof en een paar broze stukjes papier. Helemaal achterin, ingeklemd onder het dashboard, zat een klein bruin tabakszakje dat strak in tafelzeil was gewikkeld. Hij gaf het aan Dale, die de vervaagde knopen voorzichtig losmaakte.
Erin zat een oud papieren luciferdoosje, waarvan de randen door de jaren zacht waren geworden, maar dat opmerkelijk intact was. Iemand had met potlood vijf woorden op de binnenkant van het deksel geschreven: Hwy Patrol Ardmore. Sgt. Bell. 19.00 uur. June pakte het op. Zodra ze het handschrift zag, begonnen haar vingers te trillen. ‘Dat is van Danny,’ zei ze. ‘Hij schreef altijd zo. Elke letter leunde naar voren, alsof hij niet kon wachten om ergens te komen.’ Dale bekeek het luciferdoosje nog eens.
Danny was op een vrijdag verdwenen, en in het briefje stond iets over een afspraak met de verkeerspolitie. „Hij is niet met het loon geld er vandoor gegaan, June,” zei Dale zachtjes. „Hij was op weg naar de politie.” Hij liep naar de achterkant van de sedan en klopte met zijn knokkels op het kofferdeksel. In plaats van hol te klinken, gaf het metaal een doffe, zware dreun. „Misschien heeft hij het geld en het bewijsmateriaal daarin verstopt voordat hij Bell ontmoette,” zei Dale. „Als hij werd gestoord, heeft hij misschien nooit de kans gehad om ze eruit te halen.”