Onder de titel ‘Buurvrouw blijft haar tuin gebruiken’ krijgt ze een spectaculaire wraak

De volgende ochtend gaf Emily duizenden uit hun slinkende noodfonds uit om een houten schutting van zeven voet hoog langs de middellijn van de achtertuin te plaatsen, waardoor het gazon en het terras fysiek van elkaar werden gescheiden. Tanya stond op haar veranda, met haar armen over elkaar, en keek woest toe terwijl elke paal in de grond werd verankerd. Het hek vormde een barrière, maar bracht geen rust; het gaf Tanya een schild.

Laat in de nacht werden er regelmatig rottende vis en huishoudelijk afval over de planken gegooid, waarna het in Emily’s bloembedden terechtkwam. Toen Emily haar hiermee confronteerde, grijnsde Tanya en beweerde luidkeels dat wasberen hiervoor verantwoordelijk waren. Vervolgens gebruikte Tanya de rommel als wapen. Ze begon de gezondheidsinspecteurs van de provincie en de lokale politie te bellen, waarbij ze melding maakte van een „walgelijke, rottende geur“ die uit Emily’s tuin kwam en hen beschuldigde van overtredingen van de volksgezondheidsvoorschriften.

Om 02.00 uur op een dinsdag kwamen er patrouillewagens aanrijden, waarvan de zoeklichten over Emily’s slaapkamer schenen, nadat een anonieme beller een biologisch gevaar had gemeld. David stond daar in zijn pyjama, zijn stem trilde van uitputting terwijl hij de situatie uitlegde aan de begripvolle maar machteloze agenten. Tanya had de wet tegen hen gekeerd.