Sam raakte een beetje geïrriteerd. Hij keek naar zijn volledig lege handen en vervolgens weer naar haar. „Ja, tuurlijk.“ Nicole’s ogen flitsten van plotselinge woede bij die opmerking. De geveinsde vriendelijkheid verdween uit haar stem terwijl ze haar schouders rechtte en iets dichter naar hem toe leunde. “Het spijt me, meneer, maar ik zou het erg op prijs stellen als u die houding wat zou matigen.”
Sam staarde haar aan, totaal verbijsterd door de plotselinge beschuldiging. “Ik ben degene met die houding? Je wilde me niet eens bedienen. Ik zat niet eens op mijn telefoon – je dwong me eerder mijn laptop weg te stoppen, weet je nog?” Nicole hief haar handen defensief op en sprak net luid genoeg zodat de omringende rijen haar konden horen. “Het is gewoon een misverstand, meneer. Maar ik tolereer dit soort gedrag absoluut niet in mijn vliegtuig. Dus alstublieft, kalmeer gewoon en probeer van uw vlucht te genieten.”
Voordat Sam ook maar een lettergreep kon uitbrengen, duwde ze haar karretje weg, waardoor hij met lege handen achterbleef en diep wantrouwend tegenover haar grillige gedrag stond.