Sam haalde diep adem om zich te kalmeren en keek met op elkaar geklemde kaken uit het ovale raam. Hij was een doorgewinterde rechercheur die voor zijn werk met geharde criminelen te maken had, maar dit bizarre drama in de cabine werkte hem op de zenuwen. Hij besloot bewust het te laten rusten. Hij wilde gewoon naar huis, naar zijn gezin. Het was een korte vlucht en hij bad in stilte dat de piloot snel maar eens van de gate zou vertrekken en de lucht in zou gaan.
Een paar minuten later liep Nicole weer door het gangpad, met een veiligheidsbordje in haar hand. Het was tijd voor de verplichte veiligheidsinstructie van de federale overheid voor de rijen bij de nooduitgangen. Ze ging precies boven rij 12 staan, haar ogen gericht op Sam met berekenende precisie.
Nadat ze de standaard wettelijke toespraak aan de rest van de rij had gehouden, pauzeerde ze en keek ze Sam recht aan. „Meneer, ik moet u vragen om van stoel te wisselen met een andere passagier.“ Sam fronste zijn wenkbrauwen; de uitputting maakte plaats voor pure irritatie. „Pardon? Waarom?“