Nicole wendde zich tot de passagiers naast hem, haar stem druipend van geveinsde, professionele bezorgdheid. „Als hoofdstewardess moet ik de absolute veiligheid van iedereen aan boord waarborgen. Dat betekent dat ik iemand nodig heb die volkomen betrouwbaar is in deze rij bij de nooduitgang. Gezien onze eerdere interacties kan ik me in geval van een noodsituatie uiteraard geen ruzie of communicatiestoornis veroorloven.”
Ze verwoordde het zo gestructureerd en bootste het strikte protocol zo perfect na, dat een paar passagiers een paar rijen verderop zelfs instemmend knikten, volledig in haar act meegaan. Sam voelde zich zichtbaar van streek raken; de pure onrechtvaardigheid ervan deed zijn bloed koken.
“Ben ik onbetrouwbaar? Het enige wat ik tot nu toe heb gedaan, is aan boord gaan, op mijn toegewezen stoel gaan zitten en herhaaldelijk omgaan met uw passief-agressieve gedrag omdat ik mijn laptoptas niet in dat verdomde bagagevak boven mijn hoofd wilde stoppen! En nu noemt u mij na dit alles onbetrouwbaar waar het hele vliegtuig bij is? Dit is ongelooflijk!”