Op het moment dat de supervisor het gouden rechercheursinsigne en de officiële politie-identiteitspapieren zag, veranderde zijn hele houding. De agenten namen onmiddellijk een onderdanige houding aan en leken volledig overrompeld.
„Rechercheur Jenkins,” zei de supervisor, terwijl hij verward uitademde. „Het spijt ons ontzettend, meneer. De hoofdstewardess heeft uw rij specifiek gemarkeerd en om een onmiddellijke noodcontrole gevraagd. Ze heeft formeel aan de verkeersleiding aangegeven dat uw agressieve gedrag in de cabine ervoor zorgde dat de bemanning zich volstrekt onveilig voelde om te vliegen.” Sam staarde de supervisor aan, terwijl de volslagen absurditeit van de situatie tot hem doordrong. Hij schudde zijn hoofd en legde de exacte volgorde van gebeurtenissen uit: het laptopzakje en haar weigering om hem water te serveren.
De supervisor zuchtte meelevend. “Luister, man, we geloven je. Maar volgens de wet zijn onze handen gebonden als de bemanning een passagier als veiligheidsrisico aanmerkt; we moeten je dan van boord halen. De vlucht moet zonder jou vertrekken terwijl we dit rapport opstellen, maar we kunnen gemakkelijk een andere vlucht voor je regelen.”