Elena en Sam baanden zich een weg door de rij medisch personeel en richtten hun zaklampen rechtstreeks op de smalle opening. Maar toen de felle LED-stralen door de achtergebleven damp in de bol sneden, verstijfden ze allebei van totale, sprakeloze verbijstering. Er was geen piloot. Er was geen medische uitrusting, geen zuurstofmasker en geen mens te bekennen. De krappe binnenruimte was volledig gevuld met vintage vacuümbuizen, dikke koperen bedrading en een enorme optische cameralens.
"Waar zijn ze?" stamelde Sam, met trillende stem, terwijl hij zijn zaklamp dieper in de donkere holte stak. "We hebben ze gehoord! We hebben allebei een stem gehoord!" Hij reikte naar binnen en tastte verwoed rond langs het koude metalen chassis, maar de ruimte was veel te klein om ooit een persoon te kunnen herbergen. De capsule was volledig onbemand.
De toenemende paniek maakte plaats voor een diepe, ijzingwekkende verwarring toen een ingenieur met een krachtige schijnwerper licht wierp op een kleine, primitieve radiozender die aan de binnenwand was vastgeschroefd. Een kortsluiting, veroorzaakt door het instorten van de gletsjer, had ervoor gezorgd dat er een stroomstoot vanuit een oude batterij naar een mechanische bandrecorder was gestuurd. De magneetband had eindeloos door een kleine externe luidspreker gedraaid, totdat de batterij uiteindelijk leegraakte, vlak voordat het luik werd geopend.