Arthur veegde een zweetdruppel van zijn voorhoofd, hopend dat de schemerige pierlichten zijn zenuwen verborgen hielden. Hij stapte voorzichtig tussen de havenmeester en het zeil om het zicht te blokkeren. “Alleen een hoop modder en een verpeste avond, Bill. Het rif hield mijn net bijna voorgoed op. Ik ben gewoon blij dat ik weer heel ben.”
Bill knikte langzaam en ritmisch, zijn blik ging uiteindelijk van het dek terug naar Arthurs gezicht. “Dat is waar. Deze wateren hebben een manier om dingen die ze vangen vast te houden. Heb je iets gevangen dat de extra brandstof waard is, of alleen die hoofdpijn die je hebt?”
“Alleen de hoofdpijn,” antwoordde Arthur, terwijl hij een vermoeide lach forceerde terwijl hij uit de boot stapte. “Ik heb helemaal niet veel aan de dag gehad. Ik ben gewoon klaar om in te pakken en te gaan slapen.” Bill leek tevreden en zwaaide nog een laatste keer voordat hij terugkeerde naar de warmte van het havenkantoor.