Arthur wachtte niet tot Bill bij het kantoor was voor hij in beweging kwam. Hij reed zijn truck met geoefende precisie de helling af tot de achterklep gelijk lag met het dok. De haven was stil, het enige geluid was het verre gezoem van de stad en het zachte geklots van het water tegen de palen.
Hij haalde het in canvas gewikkelde pak onder het zeil vandaan, het erts zachtjes rinkelend in de stijve stof, en hees het in de laadbak van de vrachtwagen. Hij gooide een oude verhuisdeken over de bundel om de vreemde vorm te verbergen, gooide de achterklep dicht en klom in de cabine.
Hij reed snel weg van de haven, terwijl zijn ogen voortdurend in de achteruitkijkspiegel keken. Hij zag hoe de lichten van de pier in de verte vervaagden terwijl hij op weg ging naar de veiligheid van zijn schuur.