De geur kwam hem tegemoet op het moment dat hij het pak zijn schuur in sleepte. Het was een dikke, bedwelmende geur van pekel, rottend zeewier en oud slib – het soort stank dat alleen afkomstig is van dingen die tientallen jaren in het donker begraven hebben gelegen. Arthur huiverde en vroeg zich af hoeveel levens die doek al in de diepte had liggen weken. Hij hees de doorweekte bundel op een zwaar zeil op de grond, waarbij de natte stof met een zware, natte plof tegen het plastic sloeg.
Hij reikte in de mouw van het pak en haalde er een van de grotere stenen uit. In het schemerige licht van de schuur leek het niet veel – gewoon een grillige klomp onzuiverheden, aangekoekt met verhard zand en grijze modder. Het was een rommelige, lelijke puzzel die uren schrobben en weken zou kosten om op te lossen, maar de uitputting haalde hem eindelijk in. Hij veegde zijn handen af aan zijn spijkerbroek en stapte naar buiten, terwijl hij het hangslot dichtklikte.
Hij keek terug naar de schuur, zijn gedachten gingen al naar de ochtend, maar hij wist niet wat de nieuwe dag zou brengen.