Vader merkt op dat het graf van zijn dochter altijd groen is — hij wordt bleek als hij ontdekt waarom

De brief was er een die Daniel anoniem had geschreven na Emma’s overlijden. Hij had een kort briefje over Emma geschreven, voor iedereen die misschien wel iets wilde weten over hun orgaandonor. „Het programma heeft dit naar mij doorgestuurd, zonder haar naam en andere details. Ik kwam toevallig achter haar identiteit, en daarna heb ik wat onderzoek gedaan”, zei Noah. “Ik heb het briefje tijdens mijn revalidatie bewaard, als herinnering aan de persoon die zoveel had opgeofferd zodat ik deze tweede kans op leven zou krijgen.”

Daniel belde de transplantatiecoördinator. Met toestemming van Noah en na de nodige controles bevestigde zij wat de privacyregels verborgen hadden gehouden: Emma’s hart was naar Noah gegaan. Haar nieren en lever hadden drie andere patiënten geholpen. Daniel zat naast de grafsteen en kon geen woord uitbrengen.

Emma had zich op haar negentiende als donor geregistreerd en had hem dat ooit eens verteld. Daniel had dat briefje vlak voor haar begrafenis geschreven en was het daarna helemaal vergeten, tot nu toe. Noah verontschuldigde zich voor het feit dat hij het graf had gevonden en het stiekem had bezocht. Daniel keek naar het groene gras en vervolgens naar het litteken. Het mysterie was geen toewijding geweest die in een obsessie was veranderd. Het was dankbaarheid die door angst was verborgen.