De volgende ochtend, om 7.10 uur, kwam Carol binnen met een vervaagde donkerblauwe gehaakte deken. “Kijk eens wat ik heb gevonden!” riep ze opgewekt. „Grant heeft me verteld hoeveel die blauwe deken voor je betekent, dus ik dacht: ik ga je verrassen.“ Ze hield hem trots omhoog. Grant glimlachte naar Kayla. „Zie je wel? Ik zei toch dat we iets van oma zouden vinden.“
Maar Kayla was bleek geworden. Denise kwam dichterbij om Ruthies mutsje recht te zetten, en Kayla leunde naar haar toe. ‘Dat komt van oma’s bank,’ fluisterde ze. ‘Haar huis is al sinds maart op slot. Ik had de enige sleutel.’ Denise wierp een blik op het dienblad, waar Kayla’s sleutelbos naast haar waterbeker lag. Aan één van de haakjes hing niets.
Denise vroeg zich af of Kayla de sleutel aan Grant had gegeven en het gewoon vergeten was. Dat was niet onmogelijk. Maar waarom had ze dan zo heftig gereageerd op de deken? “Ik ben blij dat Carol iets gevonden heeft,” zei Grant hartelijk. ‘Ik weet hoeveel je grootmoeder voor je betekende.’ Kayla gaf geen antwoord. Denise keek haar aandachtig aan, steeds onzekerder wordend of Grants vriendelijkheid oprecht was of zorgvuldig in scène gezet.