Verpleegster vindt een briefje dat in de ziekenhuistas van een kersverse moeder is genaaid – ze leest het en belt de beveiliging

“Er is nog één ding dat moet gebeuren voordat we naar huis mogen,” legde Denise uit. “Ruthie moet nog haar laatste onderzoek bij de kinderarts ondergaan. Die komt pas om elf uur.” Grant keek teleurgesteld. ‘O, dat is later dan ik had verwacht.’ Hij wierp een blik op Kayla. ‘Nou, we willen natuurlijk niets belangrijks overhaasten. Ik denk dat we onze middag maar even anders moeten indelen.’

Hij liep naar het raam en haalde de zwarte klaptelefoon tevoorschijn. Denise was Ruthies petje aan het rechtzetten toen ze hem zachtjes hoorde praten. „Zou Haskins de afspraak naar twee uur kunnen verplaatsen?” vroeg hij. „Ja, het papierwerk moet vandaag nog worden ondertekend, als dat mogelijk is.” Hij pauzeerde even en luisterde. „Ik begrijp het. We zullen ons best doen om er te zijn.”

Het was misschien wel een gewone juridische kwestie, zei Denise tegen zichzelf. Gezinnen hadden hypotheken, verzekeringspapieren en talloze verplichtingen. Maar Grants herhaalde opmerkingen over handtekeningen baarden haar zorgen. Ze wierp een blik op Kayla, die zwijgend met haar lippen de woorden ‘blauwe deken’ vormde. Aan de andere kant van de kamer rondde Grant zijn telefoongesprek af. ‘Twee uur,’ kondigde hij aan. ‘Dat zou ons ruimschoots de tijd moeten geven.’