Bij de verpleegpost zocht Denise naar Joanne Pruitt in Dayton. Ze vond een telefoonnummer en liet een bericht achter toen niemand opnam. Ray Dawson van de ziekenhuisbeveiliging kwam even langs en ze legde hem zachtjes uit wat haar zorgen waren. Hij luisterde aandachtig. “Je moet dat briefje serieus nemen,” zei hij. ‘Maar we weten nog steeds niet precies wat er aan de hand is. Heeft Kayla gevraagd om met de politie te spreken?’
Voordat Denise kon antwoorden, begon haar mobieltje te trillen. Op het scherm stond een nummer uit Dayton. Maar net toen ze ernaar wilde grijpen, verscheen Grant bij de balie. ‘Gaat alles goed?’ vroeg hij vriendelijk. ‘Ik wilde even kijken of Kayla nog iets nodig heeft.’ Denise draaide de telefoon met het scherm naar beneden. ‘Dat kan wel even wachten,’ zei ze. Grant knikte en liep verder naar de familiekamer.
Denise haastte zich de stille bevoorradingsgang in en belde terug. Een bezorgde vrouw nam op. “Met Joanne Pruitt. Is Kayla daar?” Denise bevestigde dat ze in het ziekenhuis was met haar pasgeboren baby. Joanne klonk alsof ze op het punt stond in tranen uit te barsten. ‘We hebben sinds maart niets meer van haar gehoord. Telkens als we belden, nam een man op en zei hij dat ze niets met ons te maken wilde hebben. Ik kom er meteen aan.’