Denise was de voorraad aan het controleren toen haar mobieltje weer ging. Het was Joanne, die via de handsfree vanuit haar auto belde. ‘Ik ben onderweg,’ zei ze. ‘Ik ben er over ongeveer een uur.’ Haar stem klonk nog banger dan daarnet. ‘Nadat we elkaar hadden gesproken, heb ik wat papieren bekeken die mijn moeder bij mij had achtergelaten. Er staat iets in haar testament waar Kayla niets van weet.’
Denise liep wat verder de lege gang in. ‘Wat voor papieren?’ vroeg ze. Joanne aarzelde. ‘Mam heeft iets belangrijks achtergelaten, en ik denk dat die man erachter is gekomen. Ik begreep niet waarom hij zo vastbesloten was om Kayla bij ons weg te houden. Nu begin ik het te snappen.’ Denise dacht na over de telefoontjes en Grants drang om documenten te laten ondertekenen.
“Joanne, ik heb gehoord dat hij vandaag een afspraak met iemand heeft geregeld,” zei Denise. “Hij heeft het steeds over papieren die Kayla moet ondertekenen.” Er viel een lange stilte. Toen sprak Joanne, met trillende stem. “Luister goed. Zeg hem niet dat ik kom, en laat hem haar alsjeblieft niet meenemen.’ Ze pauzeerde even. ‘Er staat iets in mama’s testament waar Kayla niets van weet. Laat haar niets ondertekenen.’