Verpleegster vindt een briefje dat in de ziekenhuistas van een kersverse moeder is genaaid – ze leest het en belt de beveiliging

Denise aarzelde. Grants vraag klonk logisch, maar ze voelde dat Kayla naar hen keek. “Ik heb een briefje gevonden,” gaf ze toe. Grant keek verbaasd. ‘Een briefje?’ Hij wierp een blik op Kayla. ‘Schatje, waarom zou je iets in je tas verstoppen?’ Kayla sloeg haar ogen neer. Grant wendde zich weer tot Denise. ‘Ik wou dat iemand me dit had verteld. Ik maak me al een tijdje zorgen over haar emotionele toestand.’

Carol kwam binnen met het autostoeltje. “Alles is klaar,” zei ze, terwijl ze het naast het bed zette. Denise herinnerde zich de instructie op het briefje en keek Kayla recht aan. “Waar is het blauwe dekentje?” vroeg ze. Kayla sloeg haar armen steviger om Ruthie heen. ‘Bij tante Jo,’ fluisterde ze. Denise wachtte. Toen hief Kayla haar hoofd op. ‘Ik wil naar tante Jo.’

Grant keek oprecht verbaasd. “Kayla, we hebben het hier al over gehad,” zei hij zachtjes. “Je tante heeft al maanden niets van zich laten horen.” Kayla schudde haar hoofd. ‘Ik wil niet met jou mee naar huis.’ Voor het eerst leek Grant te worstelen met een antwoord. Hij keek naar Denise. ‘Ze is uitgeput en bang,’ zei hij. ‘Dat zie je toch wel?’