Het onderzoek ging door, maar Richards poging om Kayla mee naar huis te nemen was voorbij. Agenten begeleidden hem door de gang van de kraamafdeling, met zijn handen achter zijn rug geboeid. Carol volgde apart met Ray, bleek en zwijgend, terwijl de politie haar betrokkenheid uitzocht. Richard keek nog één keer naar kamer 12, maar deze keer was er geen geruststellende glimlach op zijn gezicht te zien.
Denise stond in de deuropening en keek toe totdat hij om de hoek verdween. Achter haar begon Kayla zachtjes te huilen. Joanne ging naast haar zitten en raakte zachtjes Ruthies kleine vingertjes aan. ‘Het is voorlopig voorbij, lieverd,’ fluisterde ze. ‘Je gaat nergens heen waar je niet heen wilt.’ Kayla keek naar Denise, in een poging haar stem terug te vinden.
“Denise?” riep ze zachtjes. De verpleegster draaide zich om. ‘Ja, schat?’ Kayla veegde met de rug van haar hand over haar wangen. ‘Zou je het me nog een keer willen vragen? Alsjeblieft?’ Denise begreep het meteen. Ze liep terug naar het bed en legde zachtjes een hand op Kayla’s schouder. Toen glimlachte ze en vroeg: ‘Kayla, waar is de blauwe deken?’