Verpleegster vindt een briefje dat in de ziekenhuistas van een kersverse moeder is genaaid – ze leest het en belt de beveiliging

“Hier,” antwoordde Joanne. Ze opende haar handtas en haalde er een prachtig hemelsblauw babydekentje uit, versierd met kleine, met de hand gestikte witte sterretjes. ‘Mama heeft dit afgemaakt voordat ze ziek werd,’ zei ze. ‘Ze heeft het voor je eerste kindje gemaakt.’ Kayla wikkelde Ruthie voorzichtig in het dekentje en drukte haar wang tegen de zachte stof, waarna ze weer in tranen uitbarstte.

Joanne had nog een verrassing. “Tyler is altijd blijven schrijven,” legde ze uit. „Zijn brieven werden teruggestuurd met de vermelding ‘adres onbekend’. Ik heb eindelijk contact gekregen met zijn contactpersoon bij de marine. Hij is al een tijdje op zoek naar je.“ Kayla keek verbaasd op. „Heeft hij ons niet verlaten?“ Joanne schudde haar hoofd. „Nee, lieverd. En hij is al onderweg.“

Die middag verscheen er een jonge man in de deuropening met een donkergroene plunjezak. Hij stond roerloos toen hij Kayla zag en de kleine baby in haar armen. ‘Tyler?’ fluisterde Kayla. Hij knikte, terwijl zijn ogen vol tranen stonden. Langzaam liep hij naar het bed toe en keek naar zijn dochter. ‘Hoi,’ zei hij met brekende stem. ‘Mag ik haar vasthouden?’