Verpleegster vindt een briefje dat in de ziekenhuistas van een kersverse moeder is genaaid – ze leest het en belt de beveiliging

De volgende ochtend kwam er een vrouw met felrood haar binnen met bloemen uit de supermarkt. ‘Ik ben Carol, de zus van Grant,’ zei ze opgewekt. Ze kuste Kayla op de wang en bewonderde de slapende baby. Kayla hield Ruthie stevig vast, glimlachte beleefd maar zag er ongemakkelijk uit. Denise vroeg zich af of ze gewoon genoeg had van al die bezoekers. Nieuwe moeders wilden immers vaak rust en stilte.

“Kayla had het over een blauwe deken die haar oma had gemaakt,” zei Denise. “Die ligt blijkbaar bij haar tante thuis in Dayton.” Carol keek verbaasd. ‘Een blauwe deken?’ Grant lachte zachtjes. ‘We horen al sinds gisteren over die deken. Ik denk dat Kayla bang is dat Ruthie niets speciaals van haar grootmoeder zal hebben.’ Hij wendde zich tot Kayla. ‘We kunnen toch proberen hem te vinden, nietwaar?’

Een paar minuten later liep Denise langs de halfopen deur en hoorde ze Grant met Carol praten. “Zou je even in het oude huis willen kijken?” vroeg hij. “Misschien ligt daar wel een blauwe deken. Ik zou Kayla graag verrassen.” Carol aarzelde. „En de afspraak voor het papierwerk?” Grant sprak zachtjes. „Daar zorg ik wel voor. Laten we haar eerst maar even op haar gemak stellen.”