Denise wist dat ze Kayla onder vier ogen moest spreken. Het briefje en het berichtje met potlood baarden haar zorgen, ook al had Grant haar weinig reden gegeven om hem openlijk in twijfel te trekken. “Voordat we haar ontslaan, moeten we het autostoeltje nog even controleren,” legde ze uit. “Kunnen jij en Carol het naar beneden brengen?” Grant stemde meteen toe. ‘Natuurlijk. Alles om het morgen wat makkelijker te maken.’
Zodra ze weg waren, pakte Kayla Denise’s hand vast. “Toen ik acht was, heeft oma Ruth me iets geleerd,” fluisterde ze. “Als ik ooit hulp nodig had, moest ik zeggen dat ik mijn blauwe dekentje was vergeten. Ze beloofde dat ze me dan zou komen halen, zonder vragen te stellen.” Haar ogen vulden zich met tranen. ‘Oma is in maart overleden. Bel alsjeblieft tante Jo. Joanne Pruitt, in Dayton. Ik heb mijn telefoon niet meer.’
Denise leunde dichterbij. ‘Ben je bang voor Grant?’ Kayla aarzelde even, maar knikte toen. ‘Hij zegt dat Tyler niet meer schrijft. Tyler is de echte vader van Ruthie. Hij zit bij de marine, ergens in het buitenland.’ Denise voelde een knoop in haar maag. ‘Heeft Grant je telefoon afgepakt?’ Voordat Kayla kon antwoorden, klonken er voetstappen. Grant verscheen glimlachend in de deuropening. ‘Het autostoeltje is geregeld,’ kondigde hij aan. ‘Is er nog iets anders dat we voor je kunnen doen?’