Clara hief haar telefoon op, haar handen trilden hevig, en maakte een reeks duidelijke, onbetwistbare foto’s van de intimiteit. Ze had genoeg gezien. Die avond zat Clara te wachten in de donkere woonkamer. De foto’s die ze in het café had genomen, stonden op haar laptop, de harde blauwe gloed verlichtte haar gezicht.
Toen Tom eindelijk door de voordeur kwam lopen, nog steeds in zijn maatpak en totaal uitgeput, deed Clara de woonkamerlamp aan en draaide het scherm recht naar hem toe. “Zeg me wie ze is, Tom,” zei Clara, haar stem angstaanjagend kalm. “Vertel me hoe lang je al met haar naar bed gaat en tegen me liegt.”
Tom bevroor half, zijn ogen gericht op de duidelijke foto’s van hem terwijl hij de mysterieuze vrouw in het café vasthield. Hij ging niet in de verdediging, hij knapte niet en hij probeerde geen alibi te verzinnen. In plaats daarvan slaakte hij een lange, zware zucht, de uitputting van de afgelopen maanden haalde hem eindelijk in. Hij liep naar haar toe, ging in de leunstoel tegenover haar zitten en keek haar recht in de ogen.
“Clara, ik heb geen verhouding. Ik ben je nooit ontrouw geweest,” zei Tom zachtjes, met een vaste maar vermoeide stem. “De vrouw op die foto is Vanessa, de ex-vrouw van je oom.”