Clara parkeerde een blok verderop, haar handen glibberig van het zweet tegen het stuur. Ze wachtte een paar minuten, trok haar capuchon over haar gezicht en glipte het stille etablissement binnen. De lucht binnen rook naar dure espresso en lage jazzmuziek. Ze verstopte zich achter een grote architecturale pilaar aan de achterkant en scande met haar ogen de schemerige ruimte.
Door het elegante gebladerte van het café zag ze Tom aan een hoektafel zitten. Tegenover hem zat een vrouw. De vrouw keek van Clara weg, met haar rug naar de kamer gekeerd, en onthulde alleen een elegant silhouet, een scherpe designerjas en perfect gestyled haar. Clara kon haar gezicht niet zien, maar Tom wel.
Een zwaar, verwarrend besef overviel Clara terwijl ze naar hem keek. Tom zag er niet uit als een man die genoot van een glamoureuze, opwindende affaire. Normaal gesproken zou iemand die rondsluipt er gelukkig uitzien, of op zijn minst normaal, maar Tom zag er volkomen ellendig uit. Zijn schouders waren gebogen en zijn gezicht stond strak van intense bezorgdheid, angst en een diepe, uitputtende frustratie.
Tergend stil keek Clara toe hoe de mysterieuze vrouw een dikke, professionele leren map over het tafeltje schoof. Tom stak zijn hand uit, zijn bewegingen vervuld van een diepe, rauwe waardering, en legde zijn hand stevig over de hand van de vrouw en kneep er stevig in. Hij keek naar haar op met een blik van wanhopige, intense dankbaarheid.