Kalveren blijven maar aan een oude schuurmuur likken – de boer wordt bleek als hij erachter kijkt

Op de vierde ochtend nam de situatie een plotselinge, beangstigende wending. Toen Robert de schuur binnenkwam, zag hij dat het kalf met de donkere vlekken op de grond lag, vlak bij de hoek. Het ademde zwaar en zijn poten trilden lichtjes als gevolg van een lichte maagklacht.

Geschrokken belde Robert onmiddellijk de plaatselijke dierenarts, dr. Vance. Vance was binnen dertig minuten ter plaatse en diende het jonge dier een maagspoeling en vochttoediening toe om het te stabiliseren. „Het lijkt op een milde vergiftigingsreactie, waarschijnlijk door het inslikken van wat er ook op die vuile stenen zit,” legde Vance uit, terwijl hij toekeek hoe het kalf weer rechtop ging zitten. „Over een dag of twee is ze weer helemaal in orde, Robert, maar je moet ze uit de buurt van die muur houden.“

Vastbesloten om zijn kudde te beschermen, bracht Robert de middag door met het vastspijkeren van dikke eiken planken direct over de bakstenen heen, waardoor het gedeelte achter massief hout werd afgeschermd. Een paar uur lang was het stil in de schuur. Maar toen Robert bij het vallen van de avond terugkwam, zag hij dat de overgebleven kalveren zich weer bij de houten barrière hadden verzameld en verwoed aan het zware eikenhout knaagden om bij de muur erachter te komen.